Formidabel vrou …

(Opgedra aan elke vrou wat in hierdie tyd sterkstaan)

Diep in die donker nag
met draai van uurglas
hingel my gedagtes
in huiwerende trag
oor grense en gebeure
wat deurskif uit geheue.

Moeders in hierdie tyd
wat verskeie skoene volstaan
met (on)sekerheid in raakvat-hande
wankellose tred
dapper ankerstaan
om in voorste linies te veg
vir selfbehoud en eie reg.

Waarheid lê verskuil in worsteloë –
waar pyn en seerkry stilte golf
magteloosheid wriemel
kommer kromtrek
in daaglikse stryd
wat pêrelstoot in verborgenheid.

Hul omgee-strewe ongekend
hul siel met liefde oordek
klein klippies in ʼn groot dam
wat wyd (tot in oneindigheid) uitkring
ʼn wil vas en sterk
om daagliks te maak hul merk
al is hul tans ingeperk.

Hierdie ode aan elke
moeder, eggenoot, beroepsvrou
voorloopvrou, bymekaarhouvrou –
die wêreld sien slegs die sukses
is onbewus van nagtelike onrus
smeekgebede vir voorspoed en sielerus

in die wete oor wie en wat hul werklik is
wáár hul krag en hulp vandaan kom
dat môre se toekoms en sukses
geborge lê in snags se stilwees en wroeg
om bedags te kan regstaan en presteer
gereed vir elke uitdaging se swoeg.

Kwaliteit in menige vrou
wat daarna streef
om ʼn verskil te maak
nie net stilsit en wag
dat godswater oor godsakker vloei
maar self saai en arbei
vir voorspoed en groei.

Dankie aan elke formidabele vrou!

©Driekie Grobler

My Storie: My skat is waar my hart is

In hierdie inperkingstyd, waar ons doelbewus afgesluit word van ander mense, kry mens baie tyd om te dink en te besin.

So dink ek oor allerhande goed en nou een oggend (met my stiltetyd) maak ek my Bybel oop by die teksvers wat sê “waar jou skat is, daar sal jou hart ook wees.” Dit was vir my nogal toevallig, want net voor dit het ek sit en dink hoe verhoudings kan knou en skade ly deur hierdie afsondering en min kontak tussen mense en veral geliefdes.

Wel, hierdie versie het my behoorlik aan die dink gesit.
Ons, as mense is so geneig om geheg te raak aan goeters en geite. Ons wil so graag die mooiste meubels hê, die mooiste motor, die beste klere, die lekkerste kos. En waar dit verhoudings aangaan, kies ons gewoonlik ‘ons’ soort, m.a.w. mense wat soos ons dink, voel en optree. Dit maak dit net makliker, want as iemand dalk uit ‘n ander bril na die wêreld kyk as ons, kan dit maklik in konfrontasie uitloop.

Familielede word baie keer ons skat hier op aarde. Ons word so ingestel op hulle dat ons skoon tred verloor met die werklikheid en wanneer hulle die dag besluit jy raak oorbodig en is nie meer só broodnodig in hul lewe nie, stoot hulle jou weg en stort jou wêreld in duie. Voel jy verwerp en verlore.
Dit is in die mens se natuur om ‘nodig’ en ‘bruikbaar’ te voel. Dit dra by tot jou waarde.

Die Bybel waarsku egter dat ons NOOIT op mense moet vertrou en staatmaak nie, want mense is feilbaar. Hoeveel van ons het al onbewustelik seergekry omdat mense, wat ons so met alles in ons vertrou het, ons seergemaak het?

As jy dus jou hart vasmaak aan mense, beteken dit jy heg waarde aan ‘n onseker skat, wat enige tyd kan vergaan of sy waarde kan verloor. Dit geld ook vir alle aardse besittings en geld in die bank. Dit is alles tydelike goed wat enige tyd verlore kan gaan.


Daarteenoor – as jou hart op die regte plek is – by jou Skepper (wat jou nooit in die steek sal laat of wat jou nooit sal verstoot nie) omdat Hy altyd dieselfde is, sal dit mettertyd jou ‘skat’ word. ‘n Skat wat veilig en onveranderd is, met waarde veel hoër en meer as wat aardse skatte ooit kan wees. En wanneer jou fokus verskuif en jy die waarde van ‘n hemelse skat besef, maak die veranderbaarheid en verganklikheid van aardse skatte nie meer so saak nie. Dan gee jy nie om of jou meubels en motor die beste op die mark is nie, en besef jy dit is eintlik maar net tydelike gebruiksmiddele om ons lewe so bietjie makliker te maak hier op aarde. Dan besef jy ook, dat familiebande en vriendskapsbande wankelbaar is en nie ewige trou kan waarborg nie.

As mens tot hierdie besef kom, spaar jy jouself baie verdriet en aanvaar die verandering in mense se voorkeure en smake. Vandag is jy nog goed genoeg en môre word jy vergete. Dan neem jy hulle nie kwalik oor hulle veranderde houding nie, en verstaan dat dinge hier op aarde gedurig verander, maar tydelik is, ook mense se gevoelens en geaardhede.
Om jouself dus van onnodige seerkry en wroeging te spaar, maak seker dat jou skat op die regte plek is, want dan weet jy jou hart is ook daar en veilig!

MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis

2020

Deur Nela Giliomee

Die winter met sy ysige bekoring,
het ons bekruip en oorval
Maar, die vlam van hoop en verwagting
het ons vinnig kom oprig
terwyl ons bibberend lag

Die vlugvoetige virus uit die Ooste
het ons oorrompel en kom
oes waar hy nie gesaai het nie
Maar, met die verloop van tyd
sal ook dit vervaag en in die
niet verdwyn.

Die krag wat lig maak in die donker
en elke dag alles koud en warm hou
het ons kom frustreer
Maar, ons laat opkyk in die natuurlike
lig van son, maan en sterre

Waarheen sal dit alles gaan en hou lank duur?
Net die Ewigheid kan dit bepaal en
Hy wat die Heelal bestuur.

My Storie: God is daar

37518_144548015558722_5724334_n

 

Deur Carine Von Backstrom

Ek wil graag my storie van die afgelope drie jaar met julle deel. Bakkies, my man, sterf op 3 Maart 2017. Twee maande daarna kry ek ‘n onverwagse 3 kroonslagaar hartomleiding. Ek gaan bly by my dogter na die operasie. Ek kry infeksie en gaan weer vir rukkie terug hospitaal toe. Daardie Julie sterf my jongste broer aan kolonkanker. Ek kan nie afskeid gaan neem nie.  In Augustus sterf my oudste broer ook aan diabetes. Weer kan ek nie afskeid gaan neem nie. In Oktobermaand word die tone aan my linker-voet geamputeer.

Dit ontaard in 2de amputasie van die been onder die knie. Ek lê in ICU en weet niks van daardie amputasie nie. Dan volg die 3de amputasie net bokant die knie. Ek word onder sterk verdowing gehou. Ek raak gou beter en gaan na ‘n stepdown. Daar gaan ek in ‘n koma en word weer in ICU opgeneem. My niere gee in en ek kry dialise. My liggaam gaan in septiese skok. Ek was die hele tyd in koma of geïnduseerde koma.

Die dokter beveel die kinders aan om masjiene af te skakel. Dit was ‘n ongelooflike besluit vir hulle om te neem. Gelukkig het hulle geweet ek sou nie so aan die lewe gehou wou word nie. Die masjiene word afgeskakel en God neem oor. Ek moet net sê: op daardie stadium het ek in dieselfde bed gelê waarin Bakkies oorlede is. Ek kom by en leef.

Daar was so baie mense wat vir my gebid het. Intussen verloor ek my werk,  ek moet my huis verkoop en die kinders en vriendinne trek my goed. Ek lê weer in stepdown en kry 2 ligte beroerteaanvalle. Van daar is ek gesond genoeg om op my eie te bly. Ek gaan huur ‘n huisie in Brummeria Renaissance. Dit was die gelukkigste tydjie na al my ontberinge. Ek bly alleen en koop vir my ‘n scooter en ry oral rond.

Dan sterf my sus in George. Gelukkig kan ek afskeid gaan neem van haar. My regterbeen gee ook in en word ook geamputeer. Weer moet ek totsiens sê en trek. Nou bly ek in Silversig aftreehuis in my eie kamertjie. My huis is nou ‘n kamertjie. Dit is nie sleg nie.

Na alles wat met my gebeur het wil ek graag getuig van Jesus se teenwoordigheid. Die hele tyd was ek bewus van Hom. Ek weet vandag dat lewe en dood slegs in God se hande lê. Ek dank my Vader dat hy die hele tyd by my was en ek nooit alleen gevoel het nie. Ek is dankbaar vir elke gebed wat vir my opgegaan het. Ek is dankbaar vir die goedheid van vriende wat  my en my kinders deur alles bygestaan het. Weet asb. en glo vas dat ons ‘n groot God het wat jou nooit alleen laat nie.

ONTHOU GOD IS ALTYD DAAR.


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis

 

Skuilkrans Gebedsgroep

melissa-askew-8n00CqwnqO8-unsplash

Deur Driekie Grobler

Jakobus 5:16 “Die gebed van ‘n gelowige het ‘n kragtige uitwerking.”

Gebed is die fondament van ‘n Christelike lewe waarsonder ons nie kan funksioneer nie. Dit skep gerusstelling wanneer jy weet iemand tree vir jou in by die Vader.

Daar word gereeld gebedsversoeke op die groep geplaas en ons is dankbaar vir almal wat geroepe voel om saam te bid vir elke versoek wat geplaas word.

Dit is ook belangrik om gereeld terugvoer te ontvang, en ons kan getuig van gebede wat verhoor is en gee aan die Skepper en Geneesheer, Jesus Christus, alle lof en eer daarvoor.

Dringende gebedsversoeke tans is vir gemeentelede wat in die hospitaal is of gebuk gaan onder siekte en trauma beleef.

Ons bid ook tans vir ons predikante wat onder hierdie moeilike omstandighede steeds die leisels stewig moet vashou vir insig en wysheid.

Dan bid ons ook ernstig vir die bejaardes in ouetehuise, vir beskerming teen die virus en vir geestelike, sowel as emosionele versterking.

Kom sluit gerus aan by ons gebedsgroep, die nr. is 0832843899.

Daar is krag in gebed en ons almal het dit daagliks nodig.

 

 

My Storie: Só hanteer ek die inperking

maxim-zhgulev-5tmItJfHkIc-unsplash

Deur: Daantjie Badenhorst

Dit is nou al omtrent ses weke sedert die staat van inperking weens die Corona-virus aangekondig is, en dit lyk asof dit nog baie lank gaan duur voordat dit in sy geheel opgehef gaan word.

Die vraag is nou net: hoe verwerk ‘n mens dit, en wat kan jy doen om nie heeltemal van jou kop af te  raak nie? Die verbod op die verkoop van sigarette en drank raak my hoegenaamd nie; ek beskou rook as ‘n skending van die tempel van die Heilige Gees en ek drink net matig. Ek het wel voorraad opgebou van my gunsteling alkoholiese drankie maar ek sal net nou en dan een daarvan drink en ek gryp beslis nie daarna as ek sleg voel nie.

As die inperking twintig jaar gelede plaasgevind het, weet ek sowaar nie hoe ek dit sou hanteer nie. Hoewel ek soms alleen is en verkies om met my eie dinge besig te wees, kan ek dit nie die heeltyd doen nie. Ek het interaksie met mense nodig, en ek is by die punt verby wat ek my gevoelens opkrop. Daarom is sosiale media vir my uiters belangrik. Ek is net op sekere platforms aktief; ek is op Facebook en WhatsApp en hoewel ek ‘n Instagram-profiel het, volg ek ander mense eerder as om self plasings te maak. Daarby kan ‘n mens nie tot dieselfde mate een tot een met iemand op Instagram as op Facebook gesels nie. Ek het my Twitter-profiel ‘n paar jaar gelede gesluit omdat ek almal wat my gevolg het, my plasings sou kon sien en ek niemand daarvan kon uitsluit nie.

Facebook en WhatsApp is ‘n ander saak. Ek het baie goed bevriend geraak met mense landwyd wat ek deur Facebook leer ken het; ek behoort aan ‘n paar geselsgroepe en ‘n paar groeplede het kort voor die inperking bymekaar gekom en baie lekker gekuier; asof ons mekaar jare lank al ken. Ek het self ook ‘n paar groepe gestig wat verband hou met my belangstellings en voorliefdes en ek gesels met ander mense wat in hierdie dinge belangstel. Ek glo aan gesonde debatvoering; as iemand se standpunt van myne verskil, kan daardie persoon dit sê, maar ek is nie te vinde vir persoonlike aanvalle nie en ek het al honderde mense gesper omdat hulle nie weet hoe om op ‘n beskaafde manier met iemand te redeneer nie. My vriendelys raak aan 5 000, wat dalk besonder hoog klink, maar dan is dit omdat ek voorheen in die openbare oog was en mense dit nog onthou. Ek mis die kollig glad nie en ek probeer so ver moontlik uit die media bly. Nogtans ontmoet ek steeds mense wat onthou wat ek destyds reggekry het. Met WhatsApp is dit natuurlik heelwat minder, omdat ek my vriendelikheid goedkoop en my vriendskap duur hou. Weer eens het ek al mense gesper omdat hulle versoeke gerig het waaraan ek geweier het om te voldoen. Ek kon ook hier groepe stig om met mense wat dieselfde belange as ek het, te kommunieer. Die inperking maak dat mense mekaar nie kan sien nie, en dat normale sosiale interaksie onmoontlik is, maar ten minste is sommige mense net ‘n Facebook- of WhatsApp- teks- of stemboodskap ver.

Natuurlik is daar ook mense wat geestelike verdieping met die inperking ervaar. Ek val nie in daardie kategorie nie, maar as dit nie vir my geloof was nie, het ek nie gelewe om hierdie artikel te skryf nie. Dit is vir my lekker om na eredienste van verskillende predikers, nie net van ons eie gemeente nie, maar ook van naburige gemeentes asook ou vriende wat in die bediening is, te luister. Sommige boodskappe is al Saterdagaande beskikbaar; ek verkies om dan reeds daarna te luister omdat dit die tyd van die week is wat nie gou genoeg verby kan gaan nie omdat daar hoegenaamd niks op televisie is wat die moeite werd is nie en ‘n mens gedwing word om by die huis te bly. Ons luister Sondae na die res van dié boodskappe; dis interessant om elke prediker se aanslag met mekaar te vergelyk en daarby kry ‘n mens ook verskillende perspektiewe. As daar een ding is wat my nog altyd staande gehou het, en my steeds in die staat van inperking staande hou, is dit my geloof.

Nogtans kan ‘n mens nie anders as om neerslagtig te raak omdat jou vryhede beperk word en jy nie toegelaat word om met jou alledaagse lewe voort te gaan nie. Die Amerikaanse rock-groep Green Day het die gevoel van depressie mooi saamgevat in hul trefferliedjie Wake me upo when September ends, wat na aanleiding van ‘n ware lewensgebeurtenis geskryf is. Al wat ek wil sê, is : “Wake me up when lockdown ends.”


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346 indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis

My Storie: GRENDELSKADE

glen-carrie-CFNs8uNwQNM-unsplashNooit in ons wildste drome (so ‘n jaar of wat gelede) sou ons ooit kon dink dat ons argelose en normale daaglikse bestaan skielik in 2020 op ‘n Donderdagaand in Maart tot stilstand geruk sou word op só ‘n drastiese wyse nie.

Dit is soos om ‘n halfgeëete lekkergoed by ‘n kind weg te vat. Die een oomblik is die genot nog daar, en dan skielik word dit weggevat en staan jy stom-verbaas en wonder wat het dan nou eintlik hier gebeur.

Maar hierdie keer was dit nie ‘n lekker wat weggevat is nie, dit was ons vryheid. Daardie vrye kom en gaan soos jy wil, wanneer jy wil, en na wie jy wil. Skielik kom die (gedwonge) bevel om tuis te bly en geen kontak met ander mense te hê nie, nie eers met jou naaste familie en vriende nie.

Die ware impak hiervan het ‘n rukkie geneem om in te sink. Aan die begin was dit iets nuut en vreemd. Vir sommige salig (en selfs avontuurlik) om te kan terugtrek in hul eie beskutte kokonnetjie, opgestock met genoeg toiletpapier en alles wat goed en lekker is.

Die gedagte om niks te MAG doen en nêrens te MAG gaan nie (geen gedwone verpligtinge meer nie) net terug te kan sit en te ontspan, was aanvanklik salig met heerlike rusdae wat voor ons uitgestrek het. ‘n Geforseerde, onverdiende vakansie vir ‘n maand, dis mos iets waaroor almal heimlik droom en nog altyd begeer het.

Planne is beraam hoe om die ledige tydjies om te kry. Stofvergaarde boeke is uitgehaal en vergete stokperdjies weer van êrens opgediep. Daar is egter geen haas nie, dit waarvoor ons nie vandag lus is nie, kan oorstaan tot môre. So rol die dae verby en die boeke bly toe, die stokperdjies bly vergete en skuldig eenkant lê.

Vir sommige, waarvan ek een is, was die ingehoktheid egter noodlottig, want ek kon nie meer, soos die gewoonte was, my liefiekinners(kleinkinders) sien, saam met hulle lag en speel of sing en dans nie. Ek kon nie meer saam met vriendinne gaan koffie drink en ure om gesels nie. Ons (dis nou manlief en ek) kon nie meer by die kinders oor naweke gaan kuier en braai nie. Nie meer die gemeenskap met ons nuwe Christelike familie (wat ons genadiglik gevind het net voor die lockdown) geniet nie. Skielik was ons net op onsself en mekaar aangewese en ons het groot oë vir mekaar gesit en kyk.

As iemand wat lief is vir mense en graag praat en luister, moes en was my mond en ore gewoond daaraan om konstant te werk. Die probleem is egter dat manlief net die teenoorgestelde is, ‘n man van min woorde. Na die eerste paar dae in afsondering, met hom as my enigste geselskap, het hy sy hele kwota woordgebruik opgebruik en stil begin word. Dit was my geleentheid om my onuitputlike bron van woorde (wat teen die tyd al goed opgehoop het) los te laat. Manlief het eers geamuseerd geluister en saamgesels, later net geluister, nog later begin kriewelrig raak en flou verskonings begin maak dat hy iets anders het om te doen en veel later begin soebat dat ek liefs iets anders moet soek om my mond mee besig te hou. Wel, waarmee anders kan mens jou mond besig hou as jy opgesluit is in ‘n eenslaapkamer woonstel saam met iemand wie se ore nie die kapasiteit het om aanhoudend na jou woordevloed te luister nie? As die tong nie kan praat nie, moet die kake maar begin oefening kry.

Aanvanklik het ek gedink dit sal my verlange na my liefiekinners stil as ek so bietjie peusel uit hulle bederfblikkie. Hulle het ‘n spesiale blik in Oumie se kas vol sweeties en koekies en weet daar is altyd ‘n bederfie as hulle vir Ouma en Oupa kom kuier. My verlange na hulle het mettertyd al groter geword en my hand al meer sy pad na die bederfblikkie gevind. Toe ek my oë uitvee was dit dolleeg.

Toe begin ek maar bak, iets wat ek jare laas gedoen het (net om darem my hande ook besig te kan hou). Aan die begin het manlief sy oë gerek en sy ooghare opgetrek in ‘n boog. Sy vraagteken-kyke en onderlangse gemor en brom het gou in ‘n salige glimlag verander toe hy die genot proe van iets vars en smaaklik saam met teetyd.

Om die gewete te sus het ek maar die oorgrote meerderheid van die gebakte versoekings onder woonstelbure begin uitdeel sodat alles nie hulle weg na my heupe en agterstewe vind nie. Maar, wat ek nie besef het nie, is dat die mense hier in ons woonstelkompleks vriendelike, goedhartige, welwillende, vrygewige mense is met outydse waardes en gebruike. Hoe meer versoekings ek uitdeel, hoe meer versoekings kry ek terug, veral in die vorm van sjokolade, sweeties en koekies. Mens gee mos nie ‘n leë kosblik terug nie (so is ons grootgemaak) en mens kyk nie ‘n gegewe perd in die bek nie. Dus mag en kan ek nie sulke welwillendheid van die hand wys nie. Wie kan dan nou “nee” sê vir sulke goedhartigheid? Ek het geen ander keuse gehad as om dit met dank te aanvaar en my kake te laat oefen nie.

Stelselmatig het hierdie oor en weer gedeel van versoekings vir manlief te veel begin word en sy onderlangse gebrom en mor al duideliker en meer sigbaar, totdat hy die gewraakte uitlating maak: “Wanneer laas het jy jouself geweeg?” bedoelende as ‘n duidelike waarskuwing. Eintlik heel onnodig, want ek het reeds self aan my klere begin agterkom hierdie welwillendheid en al die kaakoefening begin nou ernstig aan my lyf vat. Ek het reeds doelbewus die spieël begin vermy en gewyer om my voet op die skaal te sit.

Die skok van om gegrendel te wees, het my een oggend vol in die gesig getref toe ek met die hysbak moes afgaan om ‘n pakkie by die hek te ontvang. Met die instap in die hysbak steek ek tweevoet vas (wie op aarde het dit goedgedink dat daar ‘n mensgrote spieël in ‘n hysbak moet wees?) Die prentjie in die hysbakspieël het my laat omdraai om te kyk of iemand anders nie dalk saam met my ingeklim het nie, maar dit was net “me, myself and I” groot en baie duidelik, tweekeer die wydte as voor lockdown.

Geen wonder my klere sit so styf en ongemaklik en my broeke se nate is op hul limiet gerek nie. Ek het gedink dit is dalk die son se skuld, dat hy ook sy hap wil inkry en lustig aan my klere knibbel op die wasgoedlyn, want na elke was sit dit bietjie stywer.

Om ‘n lang storie kort te maak, nou sit ek met grendelskade en dis het einde niet. Gelukkig is ons darem onlangs afgradeer na Vlak 4 en kon ons weer begin stap of draf. Die gemors is net, my wil is lamgelê en my fut is uit, my vlammetjie brand maar halfmas deesdae en ek sal myself eers weer ordentlik moet herprogrammeer.

©Driekie Grobler


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346 indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis

DIE DONKER DAE VAN INPERKING

national-cancer-institute-L7en7Lb-Ovc-unsplashMy verhaal begin vroeg Januarie 2020 – blakend gesond en vol lewenslus. Een oggend sê vroutjie vir my terwyl ek aantrek: “Wat is daardie ding op jou rug?”. Nou kyk, niemand weet hoe lyk sy rugkant nie, want jy kan nie daar sien nie‚ maar ek weet ek het nie ‘n “ding” op my rug nie. Sy neem toe ‘n foto en een kyk was genoeg om dadelik ‘n afspraak te maak met die dermatoloog.

Nadat ek die weke geduldig afgewag het vir my afspraak in Februarie het die dermatologg ook net een kyk gegee en gesê dat hierdie knewel chirurgies verwyder moet word en dat ‘n plastiese chirurg sal moet help om die wond (“gat” sou ‘n beter beskrywing wees) weer toe te werk. ‘n Paar dae later is die mediese span gereed en in ‘n japtrap is my “ding” nie meer nie. Ek is huis toe om aan te sterk (dws vir eers net ligte tuinwerk) en twee weke te wag voordat die steke verwyder moet word. Intussen word aangekondig dat weens die Covid-19 probleem ons almal ingeperk word.

‘n Paar dae later kry ek ‘n telefoonoproep van die dokter en hy sê: “Jammer om jou die slegte nuus mee te deel maar die patalogiese verslag het teruggekom en dit wat ons uit jou rug uitgesny het, was ‘n aggressiewe melanoom wat in leketaal beteken dat dit ‘n kankergewas is. Jy moet onmiddellik inkom vir opvolgprosedures”.

Dit was nie die soort nuus wat ek verwag het nie en ook nie wil hoor nie. Covid-19 en die mislukte ekonomie was skielik nie meer belangrik nie. Op ouderdom 75 het ek skielik gevoel soos destyds toe ek vir die weermag se oproepinstruksies gewag het. Was hierdie my Skepper se oproepinstruksie? Onmiddellik flits honderde gedagtes deur jou brein en as jy soos ek is wat hou van vorentoe beplan, is die gedagtes nog meer. Dit kan alles is twee woorde op gesom word: wat nou? En skielik skop jou geloof en jou Christenskap in en jy weet dat jy jou nie hoef te bekommer nie. Jou Hemelse Vader sal sy hand van beskrming oor jou hou en as dit lyk asof Hy dit nie doen nie dan is dit omdat Hy ‘n ander plan met jou het. Dalk wil hy vir jou as voorbeeld gebruik. In alle gevalle is jy in Sy hande. En net daar het ‘n groot kalmte oor my neergedaal wat ook na vroutjie deurgespoel het.

Ek het verlede jaar tydens ‘n erediens van Nico Swart ‘n belangrike waarheid gehoor Dit het my so beïndruk dat ek die kerkkantoor gevra het om die preek vir my op papier deur te gee. Ek het die betrokke stukkie uitgesny en in die hoek van ons TV-skerm vasgeplak sodat ek elke dag daaraan herinner kan word. Die stukkie waarheid lees: “Ek is nie wat ek doen nie. Ek is nie wat ek besit nie. Ek is nie wat mense van my sê nie. Ek is God se geliefde kind oor wie Hy jubel en juig van blydskap. Dit is wie ek is”.

Maar terug by my storie. Na my telefoonoproep is ek terug na die plasties chirurg toe. Weens inperking moes hy my ‘n goedkeuringspas gee om hom te kan besoek. Hy het my netjies verduidelik wat volgende gaan gebeur.  Ek moet eerstens kerngeneeskunde besoek. Hulle sal radioaktiewe isotope rondom die bestaande wond inspuit en dan kyk waarheen die isotope versprei. Normaalweg versprei hulle na ‘n spesefieke klier (genoem die “brandwagknoop” – die eerste limfknoop wat dreinering vanaf ‘n tumor ontvang). Hierdie brandwag moet dan verwyder word en ondersoek word vir die verspreiding van kankerselle. ‘n Tweede chirurg gaan ingeroep word om die ekstra snywerk te doen. Daarby gaan die bestaande wond met twee sentimeter in alle rigtings groter gesny word om alle moontlike kankerselle te verwyder.

Pretoria was nou in volle inperking. Hospitale wou nie onnodige pasiëne inneem nie en my mediese span moes motiverings aan die hospitaal voorlê vir toestemming om te opereer. Uiteindelik is my dag en datum bepaal. Weens inperking moes ek myself aanmeld en inboek by die hospitaal. Geen familie-ondersteuning. Vroutjie moes my by die deur aflaai. Die besoek aan kerngeneeskunde en chirurgie het vlot verloop en teen die middag was die oorlog verby. Die oomblik toe ek weer nugter was na die narkose toe sê die hospitaal “trek aan en gaan huis toe”. Hulle wou steeds nie pasiënte in die hospitaal gehad het nie en so bevind ek my weer eens by die hospitaaldeur met my dreinerinspype onder die arm en die drein in my broeksak, en wag vir vroutjie. Ek het soos ‘n “take away” gevoel wat wag om afgehaal te word.

‘n Paar dae later kry ek van die dokter ‘n telefoonoproep met die blye tyding dat die sitologiese verslae vanaf die patoloog toon dat ek heeltemal “skoon” is. Daardie aand het baie aandgebede in baie huishoudings (vriende en familie) verander van “asseblief” tot “dankie”. Weer eens het ek besef dat ons Hemelse Vader ‘n klip in jou pad kan rol net sodat Hy jou kan wys Sy hand van bewaring is altyd oor jou en Hy sal die klip weer wegrol. Jy moet net glo en vertrou en nie beskroomd staan om ernstig en opreg met Hom in gesprek te tree nie. Maar die afgelope twee maande se wedervaringe het mens net weer laat besef hoe verganklik ons lewes is. Die mat kan in ‘n oogwenk onder jou voete uitgeruk word.

Die wond op my rug is (in mm) 98 X 22 X 18 en die een in my regter armholte 22 X 12 X 10. Die laaste steke is nou verwyder en ek is amper al weer my ou self. Ek was al op die dak om ‘n lekplek te soek en het ook die gras gesny. Sal nou maar verder oor die ekonomie bekommer.

Sarel Alberts


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346 indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis

My Storie: WAT AS . . .

zac-durant-_6HzPU9Hyfg-unsplash

Deur: ©Driekie Grobler

Wat as dinge nooit weer sal wees soos dit voorheen was nie?

As ek so na die TV kyk en sien hoe mense grappies maak en hulself op allerhande maniere kreatief besig hou, wonder ek of ons mensdom werklik die erns besef van wat besig is om te gebeur. Dit is duidelik dat sommige die hele ding beskou as ‘n salige, heerlike, onbeplande vakansie.

Wat as dinge nooit weer sal terugkeer na ‘normaal’ nie?

Wat as ons nooit weer vryelik buite sal kan gaan rondloop soos en wanneer ons wil nie?

Wat as die besighede, wat gedwone moes toemaak, nie weer die nodige kapitaal gaan hê om weer oop te maak nie?

Wat as mense nie meer werk het om na terug te gaan nie?

Wat as geld en kosvoorrade opdroog en die winkelrakke leeg bly?

Wat as ons nooit weer ons geliefdes sal kan aanraak, vashou of sien nie?

Wat as die internet af gaan en selfone nie meer seine het nie?

Daar is so baie “wat as’s” wat deur my kop gaan.

As ‘n positiewe mens wat altyd poog om positief te bly en ander aan te spoor om ook eerder uit ‘n positiewe oogpunt na dinge te kyk, besef ek ook dat mens die waarheid in die oë sal moet kyk. Dit help nie om soos ‘n donkie met oogklappe aan te wees nie.

As ons vooraf geweet het hierdie ding gaan gebeur, sou ons dalk dinge anders gedoen het?

Dalk beter voorsorg getref het.

Seker gemaak het ons spandeer meer genoegsame kwaliteittyd saam met geliefdes?

Meer ywer aan die dag gelê het om ons take af te handel.

Daardie dinge wat ons nog graag wou doen, gedoen het.

Meer tyd buite en in die natuur deurgebring het.

Meer gereeld kerk toe gegaan het.

As ons maar net die tyd kon terugdraai . . .

Maar, ons kan nie. Skielik het alles waaraan ons gewoond was tot ‘n halt gekom en al gebeur dit dalk (ons glo en hoop so met alles in ons) dat dinge weer sal normaliseer, wonder ek of dinge ooit weer presies dieselfde soos voorheen sal wees.

As Kind van God glo ek dat hierdie ‘n ingryping van Bo is. Die wêreld het op ‘n ramp afgestuur met misdaad en sonde wat hoogty vier. Mense het nie meer gesag of eerbied vir God en sy Gebod nie.

Dalk is hierdie God se manier om ons weer op ons knieë te kry, ons ons sondes te laat bely. Alles weer in orde te kry.

Ek dink aan die storie van die 7 maagde wat hul gereed moes maak vir die bruilof, slegs die wat erns gemaak het met die opdrag, en gesorg het dat hul lampe vol olie was, is toegelaat om in te gaan en die bruilof by te woon.

Is hierdie dalk die begin van die einde?

Ek weet nie en ek hoop nie so nie, want my kleinkinders is nog so bitter klein en hul lewe begin nou eers.

Al wat ons kan doen is om te bid en God te smeek om genade. Om self seker te maak dat, sou dit wel die begin van die einde wees, ons en ons geliefdes gereed sal wees om die Bruidegom te ontmoet.


Covid-19 (16 March 2020)

When the silence of the night
turns into the silence of the day
And outside living
becomes in-house stay

When social gatherings
and freedom of walk
Becomes necessary distance
and covering talk

When hugs and kisses
becomes dangerous practice
And cough and sneezes
life-threatening actions

When the price of petrol drops
but you have nowhere to go
And freedom of shopping
turns into an endless row

When businesses shut down
and people are forced to stay at home by their boss
Panic arises
for their income has been lost

When people get ill
and know there’s no cure yet
They start to speculate
for new ways to be set

But only God has the power
to shut down the whole world
Maybe it’s His way to say
“Stop the violence and betray.”

“It is time to repent and turn back to Me.
So, shut out all the world’s noise
so that you once again
can hear My voice.”

©Driekie Grobler
(1/4/2020)


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346 indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis.

Topwenke van ‘n professionele huismuis

venster

Deur Annabelle Lombard

Dag 12 van Corona Selfisolasie

Ek lees die blogwenke van professionele tuisblyers: huisvroue, vryskut skrywers, ‘n non en selfs ‘n ruimtevaarder. Met baie meer vryheid, was ek ook die laaste 13 jaar ‘n huismuis en voel ek ook genope om my klein bydrae te maak, vir wie dit ook al iets mag beteken.

Ek vermoed almal is in skok en bang na gisteraand se aankondiging dat Suid Afrika tot hulle huise beperk word. Dis vir niemand lekker om te sien hoe jou land se weermag ontplooi word om seker te maak jy sit nie jou voet in die straat nie.  As jy hierdie lees is jy reeds tuis, of besig om voor te berei vir ‘n nuwe lewe binne die veilige poorte van jou Corona adres.  Indien jy nog pendel tussen huis en werk, is jy waarskynlik ‘n essensiële diensverskaffer, wat beteken jy is een van ons nuwe nasionale super helde: die skoonmakers, mediese engele, nooddienswerkers, kassiere en almal wat die voedselketting, ekonomie, maatskaplike en munisipale dienste aan die gang hou. As dit die geval is, bid ek Sy genade oor jou en hope ekstra krag en gesondheid.

Selfs ons helde gaan aansienlik meer tyd tuis moet deurbring. Sodra jy jou tuiskantoor ingerig het en klaar geskarrel het om die huis teen oorlog te verskans, gaan jy ‘n paar kerwe op Maslow se behoefte-hiërargie kan klim (die eerste is blykbaar nou toiletpapier en hospitaalgehalte ontsmettingsmiddels, dan wifi, kos, kerse en imuunversterkers). Ek is nou al by die deel van die piramide waar ek tuisonderrig vir selfontwikkeling en selfaktualisering, vermaak en sosialisering begin bedink.  Bitter min in my daaglikse bestaan het eintlik verander, maar vir die meeste mense gaan dit ‘n enorme skok en aanpassing wees.  Ek hoor reeds dat Sielkundiges wêreldwyd oorval is deur gesonde mense wat nie die isolasie kan hanteer nie en iewers op die skaal tussen depressie en volle waansin beweeg.  So hier is my top wenke om jou varkies bymekaar te hou:

 

  1. Neem afskeid van jou ou lewe. Dis verby.  Selfs al kom jy heel anderkant uit sal die wêreld nooit weer dieselfde wees nie.  Jou nuwe lewensdoel is om jouself en jou naastes deur hierdie jaar te kry.  Een dag op ‘n slag. Hoe gouer jy met die ontsaglike gedagte kan vrede maak, hoe gouer kan jy die oorlog aanpak.
  2. Rou ‘n rukkie – gee jou en jou naastes tyd om oor die verlies te kom van alles “daarbuite”. Wees sag met mekaar, want aanpassing is moeilik en die frustrasie en selfs woede is normaal en kom in golwe. Beskerm jou hart as jy ‘n kleintjie het, teen al die duisende verhale van verlies en wanhoop. Moenie meegesleur word in die maalkolk van tragedie nie. Jou immuniteit hang letterlik daarvan af. Tel jouself elke dag aan die kraag op en kies lewe en hoop. Lees selektief en stomp jouself ‘n klein bietjie af teen negatiwiteit en onnodige inligting. Begrawe ou koeie, vergewe mekaar, kies liefde, respek en teerheid.
  3. Raak lief vir jou huis. Maak jou Corona hibernasie-nes ‘n gerieflike en gemaklike ruimte. Die klem is nou nie meer op estetika en modes nie, maar op die inwoners se gewoontes en behoeftes. Vertroetel jouself en jou huismense.  Doen steeds moeite met jouself en jou voorkoms, maar geniet die vryheid van pantoffels en die luuksheid van tyd. Jy hoef nou niemand te beïndruk of met iemand mee te ding nie, die druk is op oorlewing. As jy alleen is of ‘n enkelouer is, gaan jy ekstra moeite met doen.  Wees kreatief, neem ‘n troeteldier aan, koop ‘n plant, waak teen uitputting en vier steeds die lewe se klein vreugdes.
  4. As jy nog altyd op ‘n huishulp gesteun het en nou sonder iemand moet klaarkom gaan veral die ma’s baie swaarkry. Verdeel en delegeer take, kom in ‘n weeklikse skoonmaak roetine en moenie alleen die las dra nie.  Daar is iets ongelooflik terapeuties aan fisieke sleurtake en terwyl ‘n mens se hande besig is, kan jy jou kop om alles probeer kry wat met ons gebeur. Skep nuwe familie rituele rondom skottelgoedwastyd, kyk iets op jou skootrekenaar terwyl jy stryk, facetime iemand terwyl afstof ens. Moenie dat werk ophoop en die huis deurmekaar raak nie, dan voel jy binne ‘n paar dae depressief, oorweldig en buite beheer.
  5. Maak nuwe huisreëls vir jou gesin om mekaar ekstra te ondersteun en dinge vlot te laat loop. Kom so gou moontlik in ‘n nuwe week en naweek roetine. Dit laat kinders veilig voel en help jou om jou werk, huiswerk, dalk later tuisonderrig en ontspanning te balanseer.  Skep aparte tye en areas vir werk en ontspan.
  6. Pas mekaar op. Praat gereeld met mekaar en hoor wat is almal se frustrasies, vrese en behoeftes. Laat mense toe om dit op hulle eie manier te beleef. Verwag dat almal af en toe gaan uithaak. Dis normaal, maar hou dit kort en sê Leef vrygewig en handel verantwoordelik teenoor mense wat van jou afhanklik is. Erken as jy te kort skiet en hulp nodig het. Wees tegelyk broos en dapper. Wees eerlik, maar wys in die afweeg van jou woorde wat jy spreek en tik. Leef in totale afhanklikheid van God.

 

  1. Maak tyd vir speel, ontspan en geestelike toewyding. Skep nuwe spirituele gewoontes. Daar is ‘n magdom gratis hulpbronne, idees, e-konserte, e-eredienste op sosiale media platvorms. Ontwikkel jou talente en span jou gawes in om ander in hierdie tyd te seën.  Probeer elke dag iets moois te skep om die lewe bietjie draagliker te maak vir mense om jou.  Gebruik jou verbeelding en kreatiwiteit en probeer iets nuuts.
  2. Doen iets groens en gesonds. Begin ‘n groentetuin – al is dit ‘n leë houer met een tamatiepit in jou vensterbank. Herwin, “upcycle” en deel jou idees met ander. Bly fiks en soepel.
  3. Hou kontak met mekaar, bemoedig, vertroos, inspireer en bid vir mekaar. Doen moeite met gesinstyd. Dit is ‘n eenmaal-in-leeftyd-kans om STADIG te lewe.  Dink aan goed wat julle rustig saam kan doen, slow-food, slow dance, slow living. Wees in die oomblik. Sê vir mense hoeveel jy vir hulle omgee asof dit die laaste kans is. Sien reikhalsend uit na volgende jaar wanneer ons almal die lewe sal waardeer soos oorlewendes uit die kake van die dood.
  4. Hou dagboek. Dit is terapeuties en iets om vir die nageslag te bewaar oor ‘n ongelooflike tyd in die geskiedenis. Ons gesin het begin met ‘n dagboek waarin ons elkeen soggens 4 goed neerskryf: Waarvoor is ons dankbaar, 2. Wat gaan ons doen om iemand vandag te help?, 3. Wat gaan ons skep wat kreatief is en skoonheid toevoeg? 4. Vir watter persoon gaan ons vandag spesiaal bid?

 

Daar is iets ongelooflik vertroostend aan die gerusstellende, konstante teenwoordigheid van wasgoed – selfs in die middel van ‘n wêreldpandemie!  Kinders raak steeds klokslag elke twee ure honger en blare wil steeds gehark word soos wat die herfs nader kruip. Daar is iets ongelooflik doodgewoon en alledaags in elke dag te midde van al die onsekerheid en vrees.  Daar is steeds baie snaakse en mooi goed as jy weet waar om te soek. Kies om daarop te fokus en los die groot paniek vir die professionele krisishanteerders. Hou vas aan Jesus soos ‘n drenkeling in die oop see, maar woon en werk rustig voort in die wete dat Hy steeds in beheer is. O en laastens – bly weg van positiewe mense af – net sover dit Covid 19-status behels.  Hou die mense met jou tipe humorsin op speed-dial.  Humor en al die goedvoel endorfiene is wat jou hierdeur gaan staande hou.

Sterkte en liefde!

Lees gerus meer van my blogs hier


MY STORIE maak deel uit van ons gemeente se skryfprojek.  Skuilkrans NG Gemeente glo in die belangrikheid van elkeen se storie.  Dit is ten diepste ‘n getuienis van hoe God in jou lewe werk en dit versterk die liggaam van Christus.  Deel gerus jou storie deur dit te stuur aan Annabelle by kleingroep@skuilkrans.co.za   ‘n Foto of prentjie is ook welkom.

My Storie is ‘n skryfprojek in samewerking met ons Leef Weer Trauma en Beradingsentrum.  Leef Weer Trauma  is n beradingsentrum wat gratis berading gee aan die gemeenskap en aan gemeentelede.  Kontak ons gerus by 063 712 6346 indien jy met iemand wil praat oor enige trauma of krisis.